Kubeczek z wiewiórką

- Ktoś pił z mojego kubeczka! - zauważyła Siostra. - I to kiełbasianym ryjem! - dodała krzywiąc się z niesmakiem.

Zanik funkcji

- Wiecie, że piękne kobiety nie robią kupy? - zagadnęłam Rodzeństwo podczas skręcania szuflad do kuchni.

- Nie...

- Nie mają też grzybicy, upławów, łupieżu, okresu i wzdęć - ciągnęłam.

- A ty skąd to wiesz? - spytał zaciekawiony Braciszek.

- Jak to skąd? Jestem piękną kobietą!

Poranne drapanie

Leżymy w łóżku, powoli zbierając się do wstania. On głaszcze mnie po brzuchu.
- Co ty wyprawiasz?!
- Wiercę ci dziurę w pępku.
- Uważaj, żebyś się nie przewiercił na wylot. Bo co wtedy?
- Jak to co? Wtedy podrapię cię po plecach.

Hipoglikemia

- Jest coś słodkiego? - spytałam Go po śniadaniu, czując nadbiegający kurcgalopkiem napad hipoglikemii.
- Uhm - mruknął On. - Ty.

Owszem, jestem słodka. Z pracy wracam pachnąca cynamonem, karmelem, wanilią i pączkami. Cukierniczki tak mają.

Na głębokości

- Co ty wyprawiasz?! - zdziwił się On.
- Jak to co? Czyszczę sobie pępek! - odparłam manipulując patyczkiem w tymże pępku.
- Ale czemu patyczkiem?!
- A ty niby jak to robisz?
- Palcem.
- Ja mam za głęboki pępek, żeby go czyścić palcem - zadarłam nosa.
- Mam pomysł, może nakręćmy film porno? Będzie się nazywał "Głęboki pępek".

Na spacer

- Kochanie, może byśmy dziś poszli na spacer? - proponuję Mu w dzień wolny od pracy.
- Nieee... - jęczy On. - Ale możemy pójść na balkon!

Dwa święta

- Wiesz, że 14 był BlowJob Day?
- E... W Walentynki?! - wytrzeszczyłam oczy.
- No! - przytaknął entuzjastycznie On.

Boze, bezy!

Z piekarnikiem gazowym trudno było cokolwiek zdziałać w kwestii bez, a musicie wiedzieć, że ja bezy kocham miłością namiętną, w każdej wersji, a najbardziej z owocami. I próbowałam je zrobić w świętej już pamięci gazowym piekarniku, który nawet z ciastem kruchym sobie nie radził najlepiej. Oczywiście nie wyszły.

Później - posiadając już odpowiedni piekarnik - wmówiłam sobie, że to wina nieposiadania miksera, że przecież niemożliwym jest ubić ręcznie pianę na bezy. I próbowałam robić ciasta a la moja teściowa-in-spe, czyli owoce na kruchym pod bezową pierzynką. Wychodziła z tego gumowata kołderka o ohydnej, oblepiającej zęby konsystencji, słodka jak ulepek.

Przedwczoraj oglądałyśmy z Siostrą "Julie & Julię", ja po raz trzeci - i po raz trzeci poczułam nieprzepartą chęć zrobienia Czegoś. Wspólnie machałyśmy trzepaczkami, Meryl Streep przy majonezie, ja przy białkach na bezy.

I wiecie co? UDAŁO SIĘ! Zrobiłam bezy!!!

Tym samym skreśliłam kolejną pozycję na mojej osobistej liście kulinarnego doskonalenia się. Kolejną pozycją są ptysie, dalej ciasto francuskie, a później nic mi już do głowy nie przychodzi. Ale przyjdzie.

Śpiąca Królewna

- Nie obudzisz się jutro! - ostrzegł mnie On. - I będziesz spała... zawsze.
- Tak, będę spała już zawsze, jak Śpiąca Królewna - pokiwałam głową.
- Właśnie.
- Póki mnie książę nie obudzi pocałunkiem... Póki mnie nie pocałujesz i wtedy się obudzę z obrzydzenia.

Domyślna wyszukiwarka

Wpisałam w wyszukiwarkę "Ziuta".

Czy chodziło ci o fiuta? - zagadnęła mnie wyszukiwarka.
I wypluła wyniki dla tego słowa.

Myślenie jednotorowe

Mamy w KahvaThei wagę z plamami, które to plamy wylazły po odklejeniu folii zabezpieczającej.
- Jej to już chyba nic nie pomoże... - westchnęła Pchełka.
- Spróbuję ją jeszcze potraktować alkoholem! - wymyśliłam.
- Dobrze... Byle nie Amaretto...
- Po prawdzie chciałam wziąć płyn do szyb, ale Amaretto też może być.

Mordo ty moja

- O nie, ZNOWU - jęczy On patrząc na hałdę moich ciuchów na komodzie. - Ale za to ładna jesteś.
- Tej mordzie to już nic nie pomoże... - krzywię się w PMSowym samokrytycyźmie.
- Nie pomoże, ale mogę jej zaszkodzić - zaciska pięść tuż przed moim nosem On.

Słowotok

U Niego lekkie podchmielenie objawia się słowotokiem. Wczoraj po powrocie z koncertu zasypał mnie potokiem słów, nie dając nawet otworzyć ust.

- Ile ty piw wypiłeś? - jęknęłam, kiedy musiał wreszcie wziąć wdech.
- Trzydzieści. I będę teraz gadał całą noc.

Szczerze

Z powodu sesji On miał okazję zobaczyć KahvaTheę dopiero wczoraj.
- Bardzo ładnie, bardzo ładnie tu zrobiliście - powtarzał, przechadzając się po wnętrzu, a Pchełka, Luby i ja puchliśmy z dumy.
- No i jak ci się podobało? - zagadnęłam Go już po wyjściu.
- Przecież mówiłem, że ładnie!
- Ale teraz możesz szczerze powiedzieć.
- Przecież nie kłamałem! - zaperzył się On.

Ssak morski

Wczoraj zostałam zważona i okazało się, że przytyłam, nawet biorąc poprawkę na przesadzającą wagę.

- Dotykałeś kiedyś wieloryba? Albo chociaż foki? - zagadnęłam Go o poranku, nasmarowawszy swoje fałdki tłuszczu oliwką dla dzieci.
- Kochanie, aż tak nie przytyłaś... - odparł kojącym tonem On.
- Miałam na myśli to, że jestem teraz gładziutka jak jakiś ssak morski.

Jego klasyfikacja pizzy

Pizza bywa kwalifikowana do kategorii fast food. Trudno się dziwić, bo telefon do pizzerii zajmuje nie więcej niż minutę - i obiad już odfajkowany. My oboje bardzo lubimy włoską kuchnię, niezależnie od czasu przygotowania, często wypróbowujemy okoliczne pizzerie, a tych w Krakowie jest bardzo dużo.

On dzieli pizzę na trzy kategorie:

1) PIZZA SIECIOWA - grube, ciężkie ciasto, szerokie boki, tanie składniki; do tej kategorii zalicza się krakowskie Palermo czy Rewolucja, ale i wszystkie ogólnopolskie sieciówki: Banolli, Dominium, TelePizza, marihuanowe DaGrasso. Te pizze najczęściej są tylko jadalne i wymagają zanurzenia w sosie czosnkowym lub keczupie, ale dobrze zaspokajają głód. 

2) PIZZA AMERYKAŃSKA - w Pizza Hut: puszyste ciasto, dużo sosu i sera, proste kompozycje smakowe, składniki dobrej jakości, cuda z brzegami. Wady: wysoka cena i słaba dostępność. Naszą ulubioną pizzę serową, którą jedliśmy przez sześć pierwszych lat naszego związku wycofali z oferty, niestety.

3) PIZZA WŁOSKA - ideał to oczywiście ta mityczna pizza, której oboje próbowaliśmy we Włoszech: cieniutkie ciasto z warstewką sosu i dużą ilością sera, ascetyczne zestawy pachnących słońcem składników. W Polsce można jej spróbować w niektórych trattoriach i pizzeriach, albo... zrobić w domu.

A jaką pizzę wy lubicie?

Al dente!

Robimy fastfoodowy makaron-zalewajkę.
Pchełka dobiera się do swojego kubeczka.
- Tam było napisane, żeby odczekać 5 minut, zanim będzie gotowe do spożycia! - hukam na nią.
- No to co? Ja lubię al dente - mlaszcze Pchełka, delektując się chrupiącym makaronem w glutaminianowym sosie.

Ale już wkrótce w KahvaThei będzie slowfoodowo pełną gębą.