Żarło i zmarło - niedawno ponownie reaktywowany blog Pchełki i jej Lubego, który samozwańczo jest Żabą. Blog autentyczny, przyjazny codziennie gotującym, prowadzony z zacięciem bez zadęcia. Znajdziecie tam przepisy na domowe potrawy z sezonowych składników oraz na nieskomplikowane ciasta, nie znajdziecie natomiast (na szczęście) instrukcji przygotowania kalmarów oraz bijących bielą po oczach, lukrowanych zdjęć prosto ze studia fotoszopy. 
Bike Belle - dla wszystkich, którzy jeżdżenie na rowerze uczynili alternatywą dla transportu miejskiego i samochodu, którzy rowerzystów darzą sympatią, a swoje żelazne rumaki miłością i którzy chcieliby wiedzieć, na czym polega stylizacja roweru. Blog o szeroko pojętym rowerowaniu miejskim, nie tylko w Polsce i nie tylko dla rowerzystów. 
Szafa Sztywniary - komu nie jest wszystko jedno, co wciąga na grzbiet, i nie zna pierwszej polskiej szafiarki, niech pędzi czym prędzej nadrobić zaległości! Blog istnieje od 2007 roku, przez ten czas styl autorki powolutku ewoluował. Z królowej lumpeksów stała się Ryfka po prostu sobą, dyktując trendy pewnej części internautek i pewnie nawet internautów. Lubię ten blog, bo choć nie ubieram się jak ona (z różnych powodów), to podpatrywanie zestawień i stylu pozwala mi twórczo pracować nad własnym strojem. Ponadto notki to nie tylko zdjęcia i suche opisy, co skąd i za ile, każdy zestaw poprzedza kawałek bardzo fajnej prozy. 
Kieszenie jak ocean - tytuł zdradza, że autorka lubi "Spacerologię". Lubi też książki, koty, podróże, ciekawe wzornictwo, Toruń, Kraków i zabawę słowem. Myślę, że gdybyśmy się spotkały, to miałybyśmy szansę się zaprzyjaźnić, bo sama podzielam wszystkie te sympatie. Blog jest pozytywny i sympatyczny, pisany wartko, a poza tym często aktualizowany - sama przyjemność. 
Krytyk kulinarny - last, but not least - jedyny samotnie blogujący mężczyzna w tym zestawieniu. Jak sama nazwa wskazuje, blog jest na temat restauracji, jedzenia, festiwali smaku i innych pokrewnych spraw. Autor jest wielbicielem smaków prostych, ale nie prostackich, zwolennikiem Slow Food i pozytywistą kulinarnym. 
- Sprawdzisz mi jeszcze pogodę? - proszę Go przed snem.
- Jaką pogodę?
- Pogodę dla bogaczy.
- Dla kogo? - nie dosłyszał On.
- Właściwie to sprawdź mi taką dla biedaków, nie stać mnie teraz na inną.
- Wiesz, tak jakoś mi się przypomniało, że nie czytałam "Monologów waginy"...
- Nie warto - odradza mi On tonem znawcy.
- Nie?
- One nigdy nie mają nic ciekawego do powiedzenia... A na dodatek myślą tylko o jednym.
Idziemy do krawcowej z naszymi wspólnymi ciuchami. Krawcowa ma swoją pracownię jakieś 1oo metrów od naszego bloku. On marudzi i mruży oczy.
- Nie wziąłeś okularów przeciwsłonecznych, to się teraz męcz - oznajmiam niewzruszona.
- Na taką trasę? Przecież wiesz, że przed krótkim questem nie opłaca się warehouse'u otwierać.
On się myje.
- Wiesz, tak sobie myślałam...
- Nie myśl. Wyjdź.
- Ale chciałabym, żebyś jako mężczyzna...
- Kobiety, które zbyt wiele wymagają od mężczyzn, są zue. Wyjdź podwójnie!
- Trzeba by coś zrobić - marudzę Mu o poranku.
- Trzeba - zgadza się On. - Ty idź zrób śniadanie.
- Ale miałam na myśli, żebyśmy zrobili coś RAZEM...
- Jak zrobisz śniadanie, to możemy je razem zjeść - zgodził się łaskawie On.
- Ocipieję z tobą, OCIPIEJĘ! - zapowiedział mi On.
- Uhm.
- Wiesz, co to znaczy?
- Nie.
- Zmienię się w taką wielką...
- Tak, tak, już rozumiem. Będę ci powtarzać: don't be a pussy...
Zanim zaczniecie czytać, musicie sobie przypomnieć lub uświadomić, że jestem potwornym zmarzluchem.
- Ale ty głupia jednak jesteś! - stwierdza On na zakończenie jakiejś zbaczającej na manowce absurdu rozmowy.
- Nie jestem głupia, tylko zimna - protestuję.
- Zimna?
- Zimna suka. Ale tak w sumie niezbyt mądra.
Jakiś czas temu On wysłał mi SMSa z listą zakupów.
Snuję się po kuchni w poszukiwaniu czegoś słodkiego.
- Jest jeszcze ptasie mleczko czy zezarłeś całe?
- Zeżarłem całe.
- Osz ty świntuchu!
- A jest jeszcze prasowanie czy zrobiłaś całe?
- Jest jeszcze...
- Osz ty świntuchu!
Jak widać, prasowanie powoli urasta u nas do rangi poważnego problemu międzyplanetarnego.
Ja układam warstwy w lasagne, On trze ser.
- Tyle wystarczy? - pyta On.
- Nie mam pojęcia, nie mam oczu w tyłku.
- A szkoda. Mogłabyś mówić ludziom, którzy cię wkurzają: "an asshole is watching you".
Siedzimy w łóżku i jemy lody o smaku creme brulee.
- Wiesz co... ja jeszcze jednej rzeczy potrzebuję - odkładam pucharek z lodami.
- Dostałaś alkohol, dostałaś mnie i dostałaś lody. Czego jeszcze chcesz?!
- Skarpetek...
Skosili nam trawnik, więc On się poczuł alergicznie. Marudzi i jęczy.
- Nie marudź! Bo cię w końcu wykastruję! - nie wytrzymałam.
- I myślisz, że to pomoże? - smarknął z powątpiewaniem On.
- Pomoże!
- Myślisz, że źródłem marudzenia jest u mnie tylko jedna część ciała?
- Pewnie. Popatrz na mnie. Ja jej nie mam i nie marudzę.
Podrzucone przez Blancari.
Ona i on wracają wieczorem do domu - on zmęczony, bo jeszcze męczy go jet lag po podróży, ona świergocząca z radości, że go wreszcie widzi.
- Bla, bla bla... I strasznie lubię z tobą przebywać, wiesz? - trajkocze ona.
- To już zakrawa na nekrofilię, bo jestem nieżywy... - odpowiada on.
